RODZINA LARDELLI . ZOFIA NARUTOWICZ- LARDELLI "Naród dał, dekret zabrał" część dostępnego artykułu. Rodzinne powiązania od strony siostry mojej Prababci Emilii Iwaszkiewicz z domu Hryncewicz.
Jan Jakub Lardelli – Wikipedia, wolna encyklopedia, Jan Jakub Lardelli (grób) 01 - Jan Jakub Lardelli – Wikipedia, wolna encyklopedia
_01.jpg){kind=link}
01 października 1998
Wnuczka Gabriela Narutowicza chce odzyskać dworek
"Naród dał, dekret zabrał"
Zamieszkała w Szwajcarii Zofia Narutowicz-Lardelli jest jedyną córką Stanisława Narutowicza, syna prezydenta, zmarłego w 1951 r. w Zurychu, oraz spadkobierczynią po jego siostrze Annie, zmarłej w 1987 r. w Chełmnie. W kwietniu 1992 r....
Naród dał, dekret zabrał - Archiwum Rzeczpospolitej (rp.pl)
Dzieje_Najnowsze_kwartalnik_poswiecony_historii_XX_wieku_-r2005-t37-n3-s137-144.pdf (muzhp.pl)
Wiktoria (Szczepkowska) Narutowicz (bef.1844-aft.1865) | Drzewo genealogiczne WikiTree FREE
3/ Wiktorię, która była trzecią żoną Jana Narutowicza i matką Stanisława i Gabriela Narutowicza.
Drzewo genealogiczne Wiktorii (Szczepkowskiej) Narutowicz (wikitree.com)
Stanisław Józef Narutowicz (1902-1951) | Drzewo genealogiczne WikiTree FREE
Gabriel Narutowicz – Wikipedia, wolna encyklopedia
Jan Jakub Lardelli, właśc. Giovanni (Gioan) Giacomo Lardelli (ur. 1870 w Chur, zm. 17 września 1941 w Warszawie) pochodzący ze Szwajcarii mistrz cukierniczy, właściciel cukierni i kawiarni warszawskich.
Życiorys
Grób J.J. Lardelliego na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie
Rodzina Lardellich od XVII wieku zamieszkiwała w Poschiavo we włoskojęzycznej części szwajcarskiego kantonu Graubünden[ Giovanni Giacomo Lardelli przyjechał do Królestwa Polskiego w 1884 na zaproszenie wuja Andrzeja Semadeniego, po którego śmierci w 1886 został przez rodzinę Semadenich skierowany na praktykę początkowo w Lublinie, a następnie w Berlinie, Paryżu i Mediolanie.
Po powrocie do Warszawy w 1902 lub 1903 otworzył przy ulicy Kruczej 49 lokal „Pasticeria di Milano”, który jako pierwszy w Warszawie prowadził sprzedaż wyrobów cukierniczych wyłącznie na wynos. Ciasta chronione w szklanych gablotach były serwowane przy pomocy specjalnych szczypiec, a zarówno wnętrze lokalu jak i opakowania były oznaczone znakiem firmowym przedstawiającym mediolańską katedrę. Nowościami wprowadzonymi przez Lardellego do galanterii cukierniczej były typowe dla kuchni francuskiej briosze, eklery wypełniane kremami smakowymi oraz tarteletki z owocami o różnych rozmiarach, a także babeczki z mąki kukurydzianej i szeroki wybór herbatników.
W 1905 roku otworzył cukiernię-kawiarnię pod firmą G.G. Lardelli, której wystrój był tak odmienny od dotychczas przyjętego, że zaczęto używać określenia „styl lardellowski”, który cechowała czystość, przestronność i prostota. Ściany były wyłożone glazurą, podłoga terakotą, ścienne lustra nie miały ram, witryny sięgały podłogi, a blaty stolików były sporządzone z białego marblitu. Przez krótki czas działały dwie cukiernie: przy ulicy Marszałkowskiej 80 i na Nowym Świecie 23, zaś w 1907 powstała pracownia i wytwórnia czekolady przy ulicy Polnej 28/30.
W 1910 lokal przy ul. Kruczej już nie działał, a nowa kawiarnia przy ulicy Boduena została przebudowana zgodnie z projektem Jerzego Stanisława Węgierkiewicza[3]. Lokal składał się z dwóch sal; w jednej z nich jesionowe meble były pokryte czerwoną tapicerką, a malowidła ścienne oraz inkrustowane wyposażenie ozdobiono motywem czerwonej jarzębiny na tle pożółkłych liści. Drugą salę zwano „Egipskim Salonem” – jej główną ozdobą był fryz przedstawiający sceny nawiązujące do mitologii, zaś motywem przewodnim kwiat lotosu. Cukiernia była przeznaczona głównie dla kobiet, a do obsługi zatrudniano jedynie młode kelnerki. W tym czasie powstała też filia przy ulicy Flory, która mimo lokalizacji w ogrodach Bagateli działała przez cały rok.
Podczas I wojny światowej Jan Jakub Lardelli zawiesił działalność swego przedsiębiorstwa, a lokale przekazał współpracownikom, aby prowadzili je jako własne. W wolnej Polsce na krótko otworzył cukiernię w kamienicy ulicy Nowy Świat 23, a następnie skupił się na budowie zaprojektowanego przez Juliusza Nagórskiego budynku w kształcie rotundy u zbiegu ulic Polnej i Mokotowskiej[4]. Działający od 1925 lokal, poza tradycyjnym dla Lardellego wystrojem miał również estradę koncertową i taras letni. Występowała tam często Lucyna Szczepańska, ale wnętrze częstokroć krytykowano jako zbyt przestronne i mało przytulne. Lardelli wkrótce otworzył też punkty przy ulicy Wierzbowej oraz w Alejach Jerozolimskich, gdzie również połączono funkcję cukierni i kawiarni.
Po wybuchu II wojny światowej lokale Lardellego upodobali sobie Niemcy, a dyrygentem w rotundzie przy ulicy Polnej został kolaborujący z nimi Adam Dołżycki[5]. Podczas jednego z występów obraził on patriotyczne uczucia klientów, którzy odtąd zaczęli omijać cukiernię. Załamany upadającym przedsiębiorstwem Jan Jakub Lardelli zmarł nagle we wrześniu 1941 i pochowany został na cmentarzu ewangelicko-reformowanym (kw. W-2-4). Jego przedsiębiorstwo przejął syn, który opuścił Warszawę przed wybuchem powstania warszawskiego, podczas którego rotunda uległa zniszczeniu.
_01.jpg)
Komentarze
Prześlij komentarz