IWASZKIEWICZE HERBU TRĄBY ZAWOŁANIE BRZEZINA.

" Przedstawiam moje kolejne opracowanie z dokumentów archiwum LVIA z Wilna.Pozdrawiam serdecznie , Łukasz Majtka Na podstawie dokumentów z Litewskiego Państwowego Archiwum Historycznego w Wilnie (sygnatura 11-1-1584) dnia 29/08/2025 przepisał Łukasz Majtka. Słowem wstępu: Nazywam się Łukasz Majtka, jestem genealogiem – amatorem. Od kilkunastu lat badam historię swojej rodziny –potomków szlachty WKL (głównie z powiatów oszmiańskiego, lidzkiego i wileńskiego). Wśród moich przodków występują m.in. następujące nazwiska: Adamowicz, Bienkuński, Boban, Bohuszewicz, Bohuszko, Bokszczanin, Bryndza, Bujko, Bychowiec, Chodźko, Dokurno, Dziedziul, Grodź, Hałko, Herman, Iwaszkiewicz , Jundziłł, Kamiński, Kodź, Kościukiewicz, Krupski, Kuszelewski, Ligowski, Łodziato, Mieczkowski, Muraszko, Narkiewicz, Ostrouch, Popławski, Rodziewicz, Rzeczycki, Ryntowt, Sadowski, Sawicki, Stacewicz, Stempkowski, Szczęsnowicz, Szymonowicz, Taraszkiewicz, Tołokoński, Upicki, Uszkurewicz, Wiesztort, W...

  KOLONIA JURSZANY W różnych czasach, z różnych powodów i w innych okolicznościach, migranci (którzy nazywali kolonistami) przybyli na ziemię Oszmejską i osiedlili się tam lub siedem kompaktowo, organizując istniejące osiedla „nowe mikrodzielnice”, zwane koloniami. Kolonia Jurszana zaczęła być wspominana w metryce Kościoła Tsudzenskiego od 1785 roku. Także, ale później kolonie Sproguna, Galina, Medryki, Czernuszka (parafia Borun), Blikany, Pasek, Łosha, Stymoni, Hanewo, Marimonty, Bunyany, Stempkowszyzna , Szlapakowshizna, Kołtunowka, Mokrzhitsa, Grodzi, Romeiki... (lista jest bardzo niekompletna). Kraj Oszmiański był bogaty w kolonię... Ciąg dalszy chronologicznego kanału/wydarzeń/ludzi Jurszany: 1809-1820 - kanonik Inflantu, proboszch Krew, emerytowany profesor Franciszek Zaenkowski wielokrotnie wniósł przeciwko OHSM. skarbnik Adam Krepstul (z Jurszanu) i pesory Shlapikovshizna Anna (matka), Anton, Tomash i Yusef (synowie) Offanov. 1810 - Suzanna Krepstuleva prawą "kredyta...

  Tak, dawno temu Jurszany były szlacheckim przedmieściem. Przedmieście to zbiór szlacheckich gospodarstw, mniej lub bardziej zwartych, rozmieszczonych na określonym obszarze. Jeśli wieś była zbiorem domów wbudowanych w ulice, to przedmieście to zagroda tu, zagroda tam i zagroda tam; nie było ulic, tylko podjazdy do tego czy innego gospodarstwa. Jurszany to Górne (przy wejściu do dawnych Merliszek po lewej stronie góry; od dawna należą do Gabrijałowiczów herbu Abdank) i Dolne (przejeżdżamy przez Merliszki głęboko w głąb wsi i jedziemy aż do ostrego skrętu w prawo - tutaj kończą się Jurszany, a następnie dojeżdżamy do Skirmontiszek (Skirmontiszek), których już nie ma i tylko charakterystyczne stosy kamieni wskażą ci miejsca dawnych zagród. Kiedyś miasta były wspierane przez wsie. Te same miasta z powodzeniem wysysały z wsi najbardziej ambitne, przedsiębiorcze i produktywne siły. Wysysały i wysysały, aż wszystkie zniknęły. Mieszkańcy wsi przenieśli się do Oszmian, mieszkańcy Oszmian ...

  Senatorowie w rodzinie: Wojciech, biskup kijowski 1473 r., urn. 1506 r. Mikołaj, marszałek nadworny litewski 1546 r., wojewoda podlaski 1551—1554 r. Rodzina Narbutów, herbu Trąby, należy do najdawniejszych litewskich i nie ulega prawie wątpliwości, że jest jednego pochodzenia z Ostikami; wspólnym protoplastą tych rodzin miał być Narymund ks. litewski, syn Romunda, żyjący 1255—1281 r.; jego syn Lezdejko miał mieć syna Wirszula, a ten Syrpucia, po którym syn Grzegorz na sejmie horodelskim 1413 r. wziął herb Trąby, i miał pięciu synów: Raka, Tokara, Niewiera, Radziwiłła i Szczęsnego, przodków Radziwiłłów, Ościków, Dziewiałtowskich i innych. Po Tokarzu byli synowie: Narbut, Iwaszko i Pieczek; od Iwaszka ma pochodzić rodzina Iwaszkiewiczów, od Pieczka, Pieczkiewicz v. Picekiewicz, a od Narbuta, który pozostawił dziewięciu synów, pochodzą Narbutowie, którzy często w XVI stoleciu po swym przodku pisali się Narbutowiczami; niekiedy zaś, lecz mylnie, pisano ich Narburtami. Choćby nawet, c...

   Łatwo jest mówić o Polsce Trudniej dla niej pracować Jeszcze trudniej umierać A najtrudniej CIERPIEĆ

  "Wileńskie Wydawnictwo „Czas” (Wersja internetowa do odczytu bez licznych zdjęć, mapek i planów, które znalazły się w wydaniu książkowym) ISBN 9955-9423-1-2 UDK 947.45 Ga-189 Od autora Książka, którą w rękach trzyma szanowny Czytelnik, poświęcona jest historii osiedli podwileńskich - miasteczek, wsi, zaścianków - czyli naszych małych Ojczyzn. Opisując tereny podwileńskie starałem się korzystać z dobrodziejstw wielu nauk. Czytelnik znajdzie tu wiadomości z archeologii, geografii, heraldyki, architektury, ale - przede wszystkim - z historii. Moim zdaniem, jedynie poprzez pryzmat tych wszystkich dziedzin nauki można ujrzeć możliwie pełny obraz przeszłości danego osiedla. Właśnie moim celem było odtworzenie zapomnianego już życia w dawnym miasteczku, dworku szlacheckim czy pańszczyźnianej wsi. Starałem się opisać życie codzienne, wygląd różnych budynków, dawne rozrywki i codzienne trudy, ówczesnych mieszkańców z ich ujemnymi i dodatnimi stronami osobowości. Wiele miejsca pośw...